english / polski
Wenn Das Leben uns aus der Gebärmutter der Welt in diese Existenz ausdrückt, nimmt Das Leben in uns den ersten Atem. Dann drückt sich Das Leben durch unseren Schrei aus: ICH BIN!
Durch unsere Augen schaut die ganze Existenz sich selbst.
Die Augen gewöhnen sich an das Licht und dann immer mehr und immer intensiver strahlt das Licht der Neugier in die Welt.
In den Augen des Kindes spiegelt sich das ganze Universum, bereit alles anzunehmen und zu empfangen. Ohne zu benennen. Ohne zu urteilen. Ohne sich vorzubereiten.
Was ist wird empfangen.
Was ist lebt schon im Kind, als ob sie nie getrennt voreinander wären.
***
Dann kommen die „Erwachsenen“ mit ihren Religionen, Weltanschauungen, Neurosen und starten die Welt des Kindes zu benennen.
Und das bringt Verurteilung mit.
Jede Kategorie, jeder Name, die das Kind lernt, trennt das Kind von der Welt.
Und noch schrecklicher — trennt das Kind von der Welt in ihm — trennt das Kind von ihm selbst.
Das Kind lernt nicht nur die Welt zu beurteilen — es lernt sich selbst zu beurteilen.
***
Das Kind gerät in einen Konflikt:
Einerseits sind die Erfahrungen, Instinkte, Emotionen, die das Kind direkt in der Verbindung mit der Welt wahrnimmt;
Anderseits kommen die Überzeugungen, Konzepte, Kategorien, Beschreibungen der Welt, die das Kind von Menschen bekommt, von denen, in ihrer Autorität, das Kind vollkommen und existenziell abhängig ist.
Und dieser Spalt bringt im Kind das Leiden hervor.
Das Kind muss wählen — in der Wahrheit eigener Verbindung mit dem Universum zu bleiben oder sich zu verleugnen um zu überleben.
Dieser Trennung von der Quelle hinterlässt eine Wunde, die nicht gestillt werden kann. Das bringt mit sich das Leiden — groß wie das Universum.
***
Das Leiden beginnt unser Leben zu bestimmen. Wir fangen an alles zu versuchen, das Leiden zu vermeiden und zu betäuben.
Durch Beziehungen.
Durch Religionen.
Durch starre Kategorisierungen, Standards, Überzeugungen, Regeln etc.
Durch Beschreibungen der Welt, die wir für die Welt nehmen.
Durch jede andere Art von Rauschmitteln.
Durch Kontrolle, Dominanz, Manipulation. Durch jede Art, die das ganze Universum zum kleinen Raum reduziert – einem, der dank den Mauern uns die Illusion der Sicherheit und der Kontrolle gibt.
***
Was wir aber nicht sehen, ist dass alles, was aus der Flucht vom Leiden anfängt, nur noch mehr Leiden und Zerstörung bringt. Wir entfernen uns mit jedem Schritt vom Leben in uns.
Wir sehen nicht, dass wir damit gegen die Natur des Lebens kämpfen — gegen die ständige Bewegung, gegen die Veränderung, gegen die Transformation.
Unsere Mauern bringen uns noch mehr Leiden — in der Angst und Enttäuschung. Das Leben akzeptiert keine Mauern.
***
Das Leiden ist aber auch ein Ruf zum Leben. Es ist die Hoffnung, dass die Mauern fallen und Das Leben in uns den Atem nimmt — wie am ersten Tag.
Und wenn wir es zulassen, wieder ein Kind zu sein, wird Das Leben sich durch uns ausdrücken.
When the Life pushes us out of the womb of the World into this existence, the Life in us takes the first breath. Then the Life expresses itself through our scream: I AM!
Through our eyes, the whole Existence looks at itself.
The eyes grow accustomed to the light and then, the light of curiosity radiates more and more intensively into the world.
The whole Universe is being reflected in the eyes of the Child, because the Child is ready to receive and accept everything. Without naming or defining it. Without judging it. Without any preparation.
What is is received.
What is lives already in the Child, as if they were never apart from each other.
***
Then, the “adults” come – with their religions, world views, neuroses – and they start to define and name the world of the Child.
This brings judgement.
Every category, each name that the Child learns, is separating the Child from the world.
Even worse; even more terribly – it separates the Child from the world in them – it separates the Child from themselves.
The Child learns not only to judge the world – they learn to judge themselves.
***
The Child finds themselves in a conflict:
On one side there are the experiences, instincts, emotions that the Child perceives in the immediate connection to the world;
on the other side, there come the convictions, concepts, categories, descriptions of the world. The Child receives those from the people on which the Child is completely and existentially dependent – they have the authority.
This split causes suffering of the Child.
The Child has to choose – either they stay in the truth of their own connection with the Universe, or they disavow themselves in order to survive.
Being torn away from the Source leaves a wound that cannot heal. The pain cannot be quenched. It brings suffering – as wide and big as the Universe.
***
The suffering begins to determine our life. We try everything and anything to avoid it or numb it.
Through relationships.
Through religions.
Through fixed categories, standards, convictions, rules, etc.
Through descriptions of the world that we take for the world.
Through any other kind of intoxicant.
Through control, dominance, manipulation. Through any strategy that reduces the whole Universe to a small room – one that, because of its walls, grants us an illusion of security and control.
***
What we don’t see is that everything that comes from the avoidance of suffering only brings more suffering and more destruction. With each step, we depart from the Life in us.
We don’t see that in doing that that, we fight against the very nature of Life – against its constant movement, against change, against transformation.
Our walls cause us more and more suffering – in fear and disappointment.
Life accepts no walls.
***
But the suffering is also a call to Life. It’s the hope that the walls will fall and the Life in us takes a breath again – just like on the first day.
And when we allow ourselves to be a Child again, the Life will express itself through us.
Kiedy Życie wyciśnie nas z macicy świata w tę egzystencję, Życie w nas bierze pierwszy wdech. Wtedy Życie wyraża się przez nasz krzyk: JESTEM!
Przez nasze oczy patrzy cała Egzystencja na siebie samą.
Oczy przyzwyczajają się do światła i wtedy coraz bardziej i coraz intensywniej promieniuje w świat światło ciekawości.
W oczach dziecka odbija się cały wszechświat, gotowy na przyjęcie i odbiór wszystkiego. Bez nazywania. Bez osądzania. Bez przygotowywania się.
Co jest zostaje przyjęte.
Co jest żyje już w dziecku, tak jakby nie byli nigdy od siebie oddzieleni.
***
Potem przychodzą „dorośli“ z ich religiami, wizjami świata, neurozami i zaczynają nazywać świat dziecka. Przynoszą wyjaśnienia na niewyjaśnione świata.
I to przynosi osadzanie. Każda kategoria, każda nazwa, których uczy się dziecko, oddziela dziecko od świata. I jeszcze straszliwsze — oddziela dziecko od świata w nim — oddziela dziecko od siebie samego.
Dziecko nie tylko uczy się osądzać świat — ono uczy się osądzać siebie same.
***
Dziecko popada w konflikt:
Z jednej strony stoją doświadczenia, instynkty, emocje, które dziecko bezpośrednio odbiera w połączeniu ze światem;
Z drugiej strony przychodzą przekonania, koncepty, kategorie, opisy świata, które dziecko dostaje od ludzi, od których, w ich autorytecie, dziecko jest całkowicie i egzystencjalnie uzależnione.
I to rozdarcie przynosi w dziecku cierpienie. Dziecko musi wybrać — pozostanie w prawdzie własnego połączenia z Wszechświatem albo wyparcie się siebie, aby przeżyć.
To rozdzielenie od Źródła pozostawia ranę, która nigdy nie może zostać ukojona. To przynosi ze sobą cierpienie — potężne jak wszechświat.
***
Cierpienie zaczyna kierować naszym życiem. Zaczynamy próbować wszystkiego, aby uniknąć cierpienia i znieczulić je.
Przez związki.
Przez religie.
Przez sztywne kategoryzowanie, standardy, przekonania, reguły itd.
Przez opisy świata, które bierzemy za świat.
Przez każdy inny rodzaj używki.
Przez kontrolę, dominację, manipulację.
Przez każde działanie, które redukuje cały wszechświat do małej przestrzeni, która dzięki murom daje nam iluzję bezpieczeństwa i kontroli.
***
Jednak czego nie widzimy, to fakt, że wszystko, co zaczyna się z ucieczki przed cierpieniem, jeszcze więcej cierpienia i zniszczenia przynosi, że oddalamy się z każdym krokiem coraz bardziej od Życia w nas.
Nie widzimy, że w tym walczymy przeciwko naturze Życia — przeciwko ciągłemu ruchowi, przeciwko zmianie, przeciwko transformacji.
Nasze mury przynoszą nam jeszcze więcej cierpienia — w strachu i rozczarowaniu. Bo Życie nie akceptuje żadnych murów.
***
Ale cierpienie jest też zawołaniem Życia. Jest nadzieją, że mury runą i Życie w nas weźmie wdech — jak pierwszego dnia.
I kiedy pozwolimy sobie być znowu Dzieckiem, Życie zacznie wyrażać się przez nas.
WEG DES KINDES 